Het uur van de waarheid komt stilaan dichterbij, want namiddag moeten we ons project presenteren.

De andere groepsleden zijn gestart met de handleiding te maken voor ons volledig project en presentatie.

In de loop van de middag zijn er een paar problemen opgedoken maar deze zijn we momenteel nog aant oplossen.

Eerst kregen we een film te zien over het provinciehuis zelf en Limburg.

Hierna kregen we uitleg over de mensen die werkten op het provinciehuis, de provincieraad, enz…

Toen mochten we eventjes gezellig kletsen bij een kopje koffie, thee of een frisdrankje.

Als afsluiting hebben we de vergaderzaal bezocht waar alle partijen , de gedeputeerden , de griffier en de gouverneur samenkomen voor elke bespreking.

 
1.      Wat mag (niet) op een internetpagina?

a.      Wat mag inhoudelijk wel/niet op een internetpagina? (tekst, foto’s, beelden,…)

Je mag alle tekst op een site zetten, behalve tekst/boodschappen die aanzetten tot rassenhaat of discriminatie. Je mag geen pornografisch materiaal op je site zetten of een misdaad bekennen.

Zelfgemaakte foto’s mag je op je site zetten. Als er andere personen opstaan moet je toestemming hebben van iedere persoon die op deze foto staat.

Met ingescande foto’s moet opgepast worden, hier kan een beeld op staan dat auteursrechtelijk beschermd zijn en dan mag je deze niet op je site zetten.

b.      Hoe zit het met hyperlinks?

Je moet toestemming vragen aan de mensen van een site als je een hyperlink naar hun site wil zetten. Sommige sites willen uitdrukkelijk geen links naar hun site. De hyperlinks moeten volledig worden weergegeven.

c.       Sommige websitebeheerders zetten een aansprakelijkheidsbeperking op hun website. Kan dit?

Hier bestaat geen echte wetgeving rond. Het hangt af van hoe duidelijk je dit vermeld en zo. Het zal moeten worden uitgevochten voor het gerecht.

2.      Juridische bescherming van domeinnamen

a.      Welke soorten domeinnamen bestaan er?

Iedere site op het web heeft een bepaald IP adres. Deze adressen bestaan uit 32-bit nummers, onderverdeeld in vier groepjes. De groepen worden gescheiden door punten. Een IP-adres is bijvoorbeeld: 206.23.61.124.

Nu zijn zulke IP adressen natuurlijk moeilijk te onthouden voor mensen. Daarom heeft men domeinnamen bedacht. Een mens kan immers wel vrij gemakkelijk woorden onthouden. Er is een compleet systeem opgezet waarbij de ingetypte domeinnaam wordt omgezet naar een IP adres, zodat de bezoeker de informatie op het scherm krijgt die zij heeft opgevraagd.

In dit artikel kijken we naar de verschillende soorten domeinnamen die er bestaan op het web.

Top-level domeinnamen

De hoofdgroep domeinnamen die we kunnen onderscheiden zijn de top-level domeinnamen, of first-level domeinnamen. Er zijn twee soorten top-level domeinnamen te onderscheiden:

generieke domeinnamen

landdomeinnamen

Naast deze twee is er nog een speciale soort top-level domeinnaam: .arpa, dat gebruikt wordt voor de infrastructuur van het internet.

Generieke domeinnamen

Op dit moment zijn er 14 generieke domeinnamen: .aero, .biz, .com, .coop, .edu, .gov, .info, .int, .mil, .museum, .name, .net, .org, en .pro.

Van tijd tot tijd worden er nieuwe generieke domeinnamen ingevoerd door het orgaan dat met de toewijzing van top-level domeinnamen belast is, de ICANN. Zo werden onlangs zeven nieuwe generieke domeinnamen ingevoerd, waaronder: .info, .biz en .museum.

Sommige generieke domeinnamen zijn voor iedereen opengesteld. Iedereen kan bijvoorbeeld een .com, .net of .info domeinnaam registreren. Voor andere generieke domeinnamen gelden speciale voorwaarden. Zo is het .museum-domein voorbehouden aan musea en is het .biz-domein alleen bedoeld voor zakelijk of commercieel gebruik.

De generieke domeinnamen zijn dus officieel erkend en zullen dus wereldwijd bereikbaar zijn, ongeacht de gebruikte software. Dit lijkt vanzelfsprekend, maar verderop in dit artikel zul je zien dat het niet altijd vanzelfsprekend is.

Landdomeinnamen

De meeste landen in de wereld hebben inmiddels een landdomeinnaam. Dit is een unieke, tweeletterige code. Voorbeelden van landdomeinnamen zijn: .nl (Nederland), .de (Duitsland), .jp (Japan), .uk (Verenigd Koninkrijk) en .us (Verenigde Staten).

De meeste landdomeinen worden beheerd door een overheidsorgaan. Sommige landen hebben het beheer van hun domeinnamen uitbesteed aan een bedrijf, waardoor het niet meer op een landdomein lijkt maar meer op een generiek domein.

Een voorbeeld van zo’n uitbesteding vormt het landdomein van het tropische eiland Tuvalu: .tv. Het beheer van de domeinnaam is in handen van een internationaal bedrijf dat een overeenkomst heeft gesloten met de regering van Tuvalu.

Subdomeinen

Tot slot van dit artikel nog iets over subdomeinen. Een bepaalde domeinnaam kan in principe een ongelimiteerd aantal subdomeinen bevatten. Je zou bijvoorbeeld de volgende subdomeinen kunnen aanmaken:

boeken.mijndomeinnaam.be

films.mijndomeinnaam.be

dvd.mijndomeinnaam.be

Een subdomein is dus eigenlijk geen aparte soort domeinnaam. Het subdomein blijft namelijk altijd onderdeel van de hoofddomeinnaam, hierboven mijndomeinnaam.be

b.      Wat is het principe betreffende het (wederrechtelijk) registreren van domeinnamen

Elke domeinnaam op het internet is in beginsel uniek, wat voor gevolg heeft dat degene die als eerste een domeinnaam registreert daardoor noodzakelijkerwijs uitsluit dat iemand anders deze naam kan verwerven. Dit resulteert natuurlijk in een grote interesse voor commercieel interessante domeinnamen, die een groot aantal bezoekers zouden kunnen aantrekken. Soms gaat deze competitiedrang echter te ver, en merkt men dat een domeinnaam werd geregistreerd door iemand die geen waardeerbare band heeft met de naam. Meestal heeft de

houder van de domeinnaam enkel als bedoeling de naam door te verkopen voor een aanzienlijke som geld aan een derde die een zeer voor de hand liggende aanspraak heeft op de naam. Men kan dan onder andere denken aan gevallen waarin een gedeponeerd merk als domeinnaam werd geregistreerd door iemand die niet de houder van het merk is. Dit fenomeen noemt men in het computerjargon vaak cybersquatting, en met deze wet wilde de wetgever een juridische oplossing voor dit probleem uitwerken. De wet gebruikt echter nergens de term cybersquatting, maar spreekt over “het wederrechtelijk registreren van een domeinnaam”.

c.       Welke Belgische wet/Koninklijk Besluit/Europese Richtlijn is hier van toepassing?

Zoals we hierboven al hebben aangegeven begon de periode van spectaculaire groei van het World Wide Web in de vroege jaren ’90, ruim 10 jaar voor de totstandkoming van deze wet. Het spreekt voor zich dat er zich ook in deze periode problemen stelden met cybersquatters, waarvoor er een juridische oplossing moest worden gezocht. Meestal heeft men daarbij zijn toevlucht gezocht bij de Handelspraktijkenwet en de Merkenwet, die we hieronder verder zullen bespreken. De meeste rechtspraak die voorhanden is over deze problematiek heeft echter geen betrekking op conflicten met cybersquatters, maar over vermeende onterechte weigeringen tot registratie van DNS. Hieruit mag men nochtans niet afleiden dat er in België geen conflicten met cybersquatters waren. Een verklaring vindt men daarentegen wel in de zeer goed werkende bemiddelingsprocedure die DNS voorschreef (en nog steeds voorschrijft) aan zijn klanten. Dit laat toe de meeste conflicten snel af te handelen, zonder gerechtelijke tussenkomst. Ook deze procedure zal verder nog worden behandeld.

Voordat we deze besprekingen beginnen is het belangrijk te wijzen op het

basisprincipe dat geformuleerd wordt in artikel 3: “Deze wet wordt toegepast

onverminderd andere wettelijke bepalingen, meer bepaald elke wettelijke bepaling tot bescherming van merken, geografische aanduidingen en benamingen van oorsprong, handelsnamen, originele werken en alle andere voorwerpen van intellectuele eigendom, namen van vennootschappen en verenigingen, geslachtsnamen, namen van geografische entiteiten, alsook elke wettelijke bepaling inzake oneerlijke mededinging, handelspraktijken en voorlichting en bescherming van de consument.” De Wet op Cybersquatting verhindert de verdere toepassing van de hieronder beschreven beschermingsstelsels dus niet.

·         Handelspraktijkenwet

De Handelspraktijkenwet biedt in art. 93 bescherming tegen “elke met de eerlijke

handelsgebruiken strijdige daad, waardoor een verkoper de beroepsbelangen van

een of meer andere verkopers schaadt of kan schaden.” Het is een zeer ruime

bepaling, die dan ook in zeer uiteenlopende materies kan worden ingeroepen.

Onder meer in de zaken van Tractebel en Cockerill-Sambre werd er een beroep

gedaan op de Handelspraktijkenwet. De partijen argumenteerden hierbij dat het

reserveren van een domeinnaam die overeenkomt met een handelsnaam die aan

iemand anders toebehoort, in strijd is met de eerlijke handelsgebruiken. Het Hof

van beroep van Brussel volgde dit standpunt.

·         De Benelux Merkenwet (B.M.W.)

Het merkenrecht is een zeer gangbare bescherming voor de intellectuele eigendom in de zakenwereld. Een merk biedt de mogelijkheid om een bepaalde dienst of een bepaald product op een exclusieve manier aan het publiek te presenteren, zodat concurrenten er geen ongeoorloofd gebruik van kunnen maken. Aangezien merknamen dus een sterke identificerende werking hebben, zijn ze zeer aantrekkelijk als domeinnamen, en is zijn ze eveneens een ideaal doelwit voor cybersquatters. De meest relevante bepaling in de B.M.W. is art.13, A., 1, d, dat enigszins ingekort bepaalt:: “Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht. Onverminderd de eventuele toepassing van het gemene recht betreffende de aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad kan de merkhouder op grond van zijn uitsluitend recht iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het gebruik van een teken verbieden (…) wanneer dat teken gebruikt wordt anders dan ter onderscheiding van waren, indien door gebruik zonder geldige reden, van dat teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.”

Het spreekt voor zich dat het misbruik maken van andermans gedeponeerde

merknaam eveneens kan worden beschouwd als een daad die strijdig is met de

eerlijke handelsgebruiken, zodat deze schending van de Merkenwet ook aanleiding kan geven tot toepassing van de Handelspraktijkenwet.

VOOR IEDEREEN

3.      Licenties

a.      Een softwarelicentieovereenkomst is een uitgebreid contract tussen leverancier en klant waarin een aantal clausules zeker dienen aanwezig te zijn. Ga op zoek naar enkele clausules (minstens 3) die in zo’n overeenkomst zitten. Beschrijf eventueel in eigen woorden wat je erin zou zetten.

Voorbeelden van clausules:

1.      Voor gebruik op één computer

De Software mag alleen door één gebruiker op één computer tegelijk worden gebruikt. U mag het door de machine leesbare deel van de Software van een computer overdragen naar een andere computer, mits

(a) de Software (inclusief elk deel of elke kopie daarvan) wordt gewist van de eerste computer, en

(b) er geen mogelijkheid is dat de Software wordt gebruikt op meer dan één computer tegelijk.

2.      Stand-alone basis

U mag de Software alleen gebruiken op een stand-alone basis, zodat de Software en de functies daarvan alleen kunnen worden gebruikt door personen die zich fysiek op dezelfde locatie bevinden als de computer waarop de Software is geladen. Het is niet toegestaan de Software of de functies daarvan op afstand te bedienen, of de gehele Software of delen daarvan via een netwerk of communicatielijn te versturen.

3.      Auteursrecht

De Software is eigendom van Creative en/of haar licentiegevers en wordt beschermd door de Amerikaanse wetgeving op het gebied van auteursrecht en internationale verdragen. Het is niet toegestaan de auteursrechtverklaring te verwijderen van enig exemplaar van de Software of van het eventuele schriftelijke materiaal dat bij de Software is meegeleverd.

·         Wat zou ik erin zetten?:

 Dit ligt aan het soort software, het doel ervan en het publiek waar het voor gericht is.

Men moet zeker ervoor zorgen dat niemand je kan aanklagen/aansprakelijk houden

voor een of andere reden.

 Voor ons project is de ‘software’ specifiek gericht voor Fort Eben-Emael, deze mag dus vrij door hun gebruikt worden.

Daarna zijn er een paar groepsleden begonnen aan het kassaproject dat ongeveer is afgemaakt. Terwijl dit aan het gebeuren was heeft de rest de databasestructuur van het project gecontroleerd.

VRAGENREEKS 2

1. Wat mag (niet) op een internetpagina?

a. Wat mag inhoudelijk wel/niet op een internetpagina? (tekst, foto’s, beelden,…)

Op een internetpagina mag alles staan van tekst, foto’s en beelden zolang deze niet copyright beschermd zijn.

b. Hoe zit het met hyperlinks?

Hyperlinks vallen normaliter niet onder de copyrightwetgeving, want je kan deze vergelijken met een gewoon residentieel adres. Je kan hyperlinks dus gerust op je webpagina plaatsen. Opgelet, als je van een andere website een hele lijst met links klakkeloos overneemt, kan dit wel vallen onder de copyrightwet.

c. Sommige websitebeheerders zetten een aansprakelijkheidsbeperking op hun website. Kan dit?

Een websitebeheerder mag een aansprakelijkheidsbeperking plaatsen op zijn website zolang deze niet in strijd zijn met de (Belgische) wetgeving.

2. Juridische bescherming van domeinnamen

a. Welke soorten domeinnamen bestaan er?

Iedere site op het web heeft een bepaald IP adres. Deze adressen bestaan uit 32-bit nummers, onderverdeeld in vier groepjes. De groepen worden gescheiden door punten. Een IP-adres is bijvoorbeeld: 206.23.61.124.

Nu zijn zulke IP adressen natuurlijk moeilijk te onthouden voor mensen. Daarom heeft men domeinnamen bedacht. Een mens kan immers wel vrij gemakkelijk woorden onthouden. Er is een compleet systeem opgezet waarbij de ingetypte domeinnaam wordt omgezet naar een IP adres, zodat de bezoeker de informatie op het scherm krijgt die zij heeft opgevraagd.

In dit artikel kijken we naar de verschillende soorten domeinnamen die er bestaan op het web.

Top-level domeinnamen

De hoofdgroep domeinnamen die we kunnen onderscheiden zijn de top-level domeinnamen, of first-level domeinnamen. Er zijn twee soorten top-level domeinnamen te onderscheiden:

generieke domeinnamen

landdomeinnamen

Naast deze twee is er nog een speciale soort top-level domeinnaam: .arpa, dat gebruikt wordt voor de infrastructuur van het internet.

Generieke domeinnamen

Op dit moment zijn er 14 generieke domeinnamen: .aero, .biz, .com, .coop, .edu, .gov, .info, .int, .mil, .museum, .name, .net, .org, en .pro.

Van tijd tot tijd worden er nieuwe generieke domeinnamen ingevoerd door het orgaan dat met de toewijzing van top-level domeinnamen belast is, de ICANN. Zo werden onlangs zeven nieuwe generieke domeinnamen ingevoerd, waaronder: .info, .biz en .museum.

Sommige generieke domeinnamen zijn voor iedereen opengesteld. Iedereen kan bijvoorbeeld een .com, .net of .info domeinnaam registreren. Voor andere generieke domeinnamen gelden speciale voorwaarden. Zo is het .museum-domein voorbehouden aan musea en is het .biz-domein alleen bedoeld voor zakelijk of commercieel gebruik.

De generieke domeinnamen zijn dus officieel erkend en zullen dus wereldwijd bereikbaar zijn, ongeacht de gebruikte software. Dit lijkt vanzelfsprekend, maar verderop in dit artikel zul je zien dat het niet altijd vanzelfsprekend is.

Landdomeinnamen

De meeste landen in de wereld hebben inmiddels een landdomeinnaam. Dit is een unieke, tweeletterige code. Voorbeelden van landdomeinnamen zijn: .nl (Nederland), .de (Duitsland), .jp (Japan), .uk (Verenigd Koninkrijk) en .us (Verenigde Staten).

Ieder land heeft eigen regels met betrekking tot de registratie van de landdomeinnamen. In sommige landen mogen ook buitenlanders een landdomeinnaam registreren, andere landen behouden dit recht voor aan hun eigen onderdanen.

De meeste landdomeinen worden beheerd door een overheidsorgaan. Sommige landen hebben het beheer van hun domeinnamen uitbesteed aan een bedrijf, waardoor het niet meer op een landdomein lijkt maar meer op een generiek domein.

Een voorbeeld van zo’n uitbesteding vormt het landdomein van het tropische eiland Tuvalu: .tv. Het beheer van de domeinnaam is in handen van een internationaal bedrijf dat een overeenkomst heeft gesloten met de regering van Tuvalu.

Hoewel het .tv-domein door deze overeenkomst nu internationaal beschikbaar is, blijft het nog steeds een landdomeinnaam. Dat wil zeggen dat wanneer de overeenkomst ooit beeindigd wordt, het mogelijk is dat internationale domeinnaamhouders uitgesloten worden van het gebruik van hun domeinnaam, of dat nieuwe domeinnaamaanvragen niet meer mogelijk zijn voor buitenlanders.

Onofficiele domeinnamen

Tot nu toe was het verhaal wat betreft de domeinnamen vrij duidelijk. Maar er zijn sinds een tijdje een aantal onofficiele domeinnamen opgedoken.

De bekendste organisatie met betekking tot deze onofficiele domeinnamen is New.net. Bij New.net kan men domeinnamen registreren die niet officieel door de ICANN erkend zijn. Hieronder vallen domeinnamen als: .agent, .family, .mp3 en .school.

Aangezien deze New.net domeinnamen niet officieel zijn, zijn deze in principe niet op te vragen via een browser. In principe, want er is wel een mogelijkheid. Het is namelijk wel mogelijk om de speciale domeinnamen te bereiken als: je internet provider speciale software geinstalleerd heeft, of je zelf speciale software downloadt vanaf de New.net site.

New.net heeft wel een aantal overeenkomsten gesloten met providers, maar de conclusie kan niet anders zijn dan dat een New.net-domein slechts bereikbaar is voor een minderheid van de internetters wereldwijd. Het is daarom ook onverstandig om zo’n domeinnaam te gebruiken.

Subdomeinen

Tot slot van dit artikel nog iets over subdomeinen. Een bepaalde domeinnaam kan in principe een ongelimiteerd aantal subdomeinen bevatten. Je zou bijvoorbeeld de volgende subdomeinen kunnen aanmaken:

boeken.mijndomeinnaam.be

films.mijndomeinnaam.be

dvd.mijndomeinnaam.be

Een subdomein is dus eigenlijk geen aparte soort domeinnaam. Het subdomein blijft namelijk altijd onderdeel van de hoofddomeinnaam, hierboven mijndomeinnaam.be

b. Wat is het principe betreffende het (wederrechtelijk) registreren van domeinnamen

Elke domeinnaam op het internet is in beginsel uniek, wat voor gevolg heeft dat degene die als eerste een domeinnaam registreert daardoor noodzakelijkerwijs uitsluit dat iemand anders deze naam kan verwerven. Dit resulteert natuurlijk in een grote interesse voor commercieel interessante domeinnamen, die een groot aantal bezoekers zouden kunnen aantrekken. Soms gaat deze competitiedrang echter te ver, en merkt men dat een domeinnaam werd geregistreerd door iemand die geen waardeerbare band heeft met de naam. Meestal heeft de

houder van de domeinnaam enkel als bedoeling de naam door te verkopen voor een aanzienlijke som geld aan een derde die een zeer voor de hand liggende aanspraak heeft op de naam. Men kan dan onder andere denken aan gevallen waarin een gedeponeerd merk als domeinnaam werd geregistreerd door iemand die niet de houder van het merk is. Dit fenomeen noemt men in het computerjargon vaak cybersquattingi, en met deze wet wilde de wetgever een juridische oplossing voor dit probleem uitwerken. De wet gebruikt echter nergens de term cybersquatting, maar spreekt over “het wederrechtelijk registreren van een domeinnaam”.

c. Welke Belgische wet/Koninklijk Besluit/Europese Richtlijn is hier van toepassing?

Zoals we hierboven al hebben aangegeven begon de periode van spectaculaire groei van het World Wide Web in de vroege jaren ’90, ruim 10 jaar voor de totstandkoming van deze wet. Het spreekt voor zich dat er zich ook in deze periode problemen stelden met cybersquatters, waarvoor er een juridische oplossing moest worden gezochtxi. Meestal heeft men daarbij zijn toevlucht gezocht bij de Handelspraktijkenwet en deMerkenwet, die we hieronder verder zullen bespreken. De meeste rechtspraak die voorhanden is over deze problematiek heeft echter geen betrekking op conflicten met cybersquatters, maar over vermeende onterechte weigeringen tot registratie van DNS. Hieruit mag men nochtans niet afleiden dat er in België geen conflicten met cybersquatters waren. Een verklaring vindt men daarentegen wel in de zeer goed werkende bemiddelingsprocedure die DNS voorschreef (en nog steeds voorschrijft) aan zijn klanten. Dit laat toe de meeste conflicten snel af te handelen, zonder gerechtelijke tussenkomst. Ook deze procedure zal verder nog worden behandeld.

Voordat we deze besprekingen beginnen is het belangrijk te wijzen op het

basisprincipe dat geformuleerd wordt in artikel 3: “Deze wet wordt toegepast

onverminderd andere wettelijke bepalingen, meer bepaald elke wettelijke bepaling tot bescherming van merken, geografische aanduidingen en benamingen van oorsprong, handelsnamen, originele werken en alle andere voorwerpen van intellectuele eigendom, namen van vennootschappen en verenigingen, geslachtsnamen, namen van geografische entiteiten, alsook elke wettelijke bepaling inzake oneerlijke mededinging, handelspraktijken en voorlichting en beschermiang van de consument.” De Wet op Cybersquatting verhindert de verdere toepassing van de hieronder beschreven beschermingsstelsels dus niet.

· Handelspraktijkenwet

De Handelspraktijkenwet biedt in art. 93 bescherming tegen “elke met de eerlijke

handelsgebruiken strijdige daad, waardoor een verkoper de beroepsbelangen van

een of meer andere verkopers schaadt of kan schaden.” Het is een zeer ruime

bepaling, die dan ook in zeer uiteenlopende materies kan worden ingeroepen.

Onder meer in de zaken van Tractebel en Cockerill-Sambre werd er een beroep

gedaan op de Handelspraktijkenwet. De partijen argumenteerden hierbij dat het

reserveren van een domeinnaam die overeenkomt met een handelsnaam die aan

iemand anders toebehoort, in strijd is met de eerlijke handelsgebruiken. Het Hof

van beroep van Brussel volgde dit standpuntxii.

Hierbij is het opvallend dat de rechtspraak eveneens al heeft geoordeeld dat de

registratie van een domeinnaam een schending van de eerlijke handelsgebruiken

zou kunnen zijn, als er sprake is van verwarringsgevaar. Ook cyberpiracy zou dus

bestreden kunnen worden met de Handelspraktijkenwet, terwijl de oepasbaarheid

op typosquatting dan weer afhangt van de interpretatie van de term verwarringsgevaar xiii. De Wet inzake Cybersquatting is wat betreft haar toepassingsvoorwaarden dus min of meer een codificatie van de rechtspraak in het kader van de Handelspraktijkenwet op deze problematiek.

· De Benelux Merkenwet (B.M.W.)

Het merkenrecht is een zeer gangbare bescherming voor de intellectuele eigendom

in de zakenwereld. Een merk biedt de mogelijkheid om een bepaalde dienst of een

bepaald product op een exclusieve manier aan het publiek te presenteren, zodat

concurrenten er geen ongeoorloofd gebruik van kunnen maken. Aangezien

merknamen dus een sterke identificerende werking hebben, zijn ze zeer

aantrekkelijk als domeinnamen, en is zijn ze eveneens een ideaal doelwit voor

cybersquatters.

De meest relevante bepaling in de B.M.W. is art.13, A., 1, d, dat enigszins ingekort

bepaalt:: “Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht.

Onverminderd de eventuele toepassing van het gemene recht betreffende de

aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad kan de merkhouder op grond van zijn

uitsluitend recht iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, het

gebruik van een teken verbieden (…) wanneer dat teken gebruikt wordt anders dan

ter onderscheiding van waren, indien door gebruik zonder geldige reden, van dat

teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan

aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.”

Het criterium voor de rechtmatigheid van het gebruik is dus dat van het merk geen

gebruik mag worden gemaakt waardoor een concurrent een onrechtmatig voordeel

verkrijgt, of afbreuk doet aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het

merk. Deze bepaling vormt dus een uitweg indien een cybersquatter andermans

merknaam gebruikt als domeinnaam voor een website, op voorwaarde dat hierdoor

afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen van het merk of dat de

cybersquatter een ongerechtvaardigd voordeel trekt uit de registratie van de

domeinnaamxiv.

Het merkenrecht zal geen eenvoudige oplossing bieden bij cyberpiracy of

typosquatting, aangezien er in deze gevallen geen gebruik wordt gemaakt van het

gedeponeerde merk, maar enkel van een woord dat hier sterk op gelijkt.

Het spreekt voor zich dat het misbruik maken van andermans gedeponeerde

merknaam eveneens kan worden beschouwd als een daad die strijdig is met de

eerlijke handelsgebruiken, zodat deze schending van de Merkenwet ook aanleiding

kan geven tot toepassing van de Handelspraktijkenwet.

· Bemiddeling

Zoals we in de inleiding al hebben aangehaald voorzag DNS België in een

beperkte oplossing voor de problematiek van cybersquatting door de inrichting van

een bemiddelingsprocedure. Ook op dit moment nog stellen de algemene

voorwaarden van DNS dat “alle geschillen in verband met een

domeinnaamregistratie die tussen de licentienemer en een andere partij dan DNS

BE ontstaan, moeten opgelost worden door rechtsgedingen, arbitrage of andere

beschikbare procedures”.

Wat betreft gevallen van cybersquatting wordt de huidige licentiehouder verplicht

de bemiddelingsprocedure te volgen ‘wanneer een derde partij beweert dat:

· de domeinnaam van de licentiehouder identiek is aan of grote gelijkenis

vertoont met een merk, een handelsnaam, een maatschappelijke benaming of

vennootschapsnaam, een geografische aanduiding, een persoonsnaam of een

benaming van een geografische entiteit op dewelke de aanklager rechten heeft;

en

· de licentiehouder geen rechten of legitieme belangen heeft ten opzichte van de

domeinnaam;

en

· de domeinnaam van de licentiehouder te kwader trouw geregistreerd werd of

gebruikt wordt.xv”

Voor deze alternatieve procedure doet DNS een beroep op het bemiddelingsbureau

Cepina, en dit leidt in de meeste gevallen tot een definitieve uitspraak voor de

partijen binnen de 50 dagen voor een procedurekost van ongeveer 1.600 Euro.

De bemiddelaar kan daarbij uiteindelijk beslissen om de domeinnaam te laten

verwijderen of deze over te laten dragen aan de eiser.

Een reeks recente beslissingen kan online worden geraadpleegd op de site van

Cepina. Uit deze beslissingen blijkt duidelijk de grote verdiensten die de

bemiddelingsprocedure in het verleden heeft gehad, en ook in de toekomst

ongetwijfeld nog zal blijven hebben. Toch vult de nieuwe wet een belangrijke

lacune in de procedure in: de bemiddeling wordt immers ingericht door DNS

België, en het spreekt dan ook voor zich dat ze enkel kan worden opgelegd aan

geregistreerde .be-sites. Indien een Belgische cybersquatter echter een generieke

domeinnaam zou hebben geregistreerd (bijvoorbeeld een .org domeinnaam als

www.artsenzondergrenzen.orgxvi), dan zou de bemiddelingsprocedure van DNS

België vanzelfsprekend geen soelaas kunnen biedenxvii.

De wet heeft wat dat betreft een wat ruimere geldingssfeer: artikel 4 laat een

vordering tot staking toe voor “elk wederrechtelijk registreren van een

domeinnaam door een persoon met woonplaats of vestiging in België, en van elk

wederrechtelijk registreren van een domeinnaam geregistreerd onder het BEdomein.”

De nieuwe wet heeft dus niet alleen betrekking op alle .bedomeinnamen,

maar ook op alle andere mogelijke domeinnamen (nationale en

generieke) die werden geregistreerd door een persoon met woonplaats of vestiging

in België. Een erg ruime werkingssfeer dus, die zal toelaten de meeste misbruiken

met een oorsprong in België te bestrijden.

VOOR IEDEREEN

3. Licenties

a. Een softwarelicentieovereenkomst is een uitgebreid contract tussen leverancier en klant waarin een aantal clausules zeker dienen aanwezig te zijn. Ga op zoek naar enkele clausules (minstens 3) die in zo’n overeenkomst zitten. Beschrijf eventueel in eigen woorden wat je erin zou zetten.

Voorbeelden van clausules:

1. Voor gebruik op één computer

De Software mag alleen door één gebruiker op één computer tegelijk worden gebruikt. U mag het door de machine leesbare deel van de Software van een computer overdragen naar een andere computer, mits

(a) de Software (inclusief elk deel of elke kopie daarvan) wordt gewist van de eerste computer, en

(b) er geen mogelijkheid is dat de Software wordt gebruikt op meer dan één computer tegelijk.

2. Stand-alone basis

U mag de Software alleen gebruiken op een stand-alone basis, zodat de Software en de functies daarvan alleen kunnen worden gebruikt door personen die zich fysiek op dezelfde locatie bevinden als de computer waarop de Software is geladen. Het is niet toegestaan de Software of de functies daarvan op afstand te bedienen, of de gehele Software of delen daarvan via een netwerk of communicatielijn te versturen.

3. Auteursrecht

De Software is eigendom van Creative en/of haar licentiegevers en wordt beschermd door de Amerikaanse wetgeving op het gebied van auteursrecht en internationale verdragen. Het is niet toegestaan de auteursrechtverklaring te verwijderen van enig exemplaar van de Software of van het eventuele schriftelijke materiaal dat bij de Software is meegeleverd.

· Wat zou ik erin zetten?:

Dit ligt aan het soort software, het doel ervan en het publiek waar het voor gericht is.

Men moet zeker ervoor zorgen dat niemand je kan aanklagen/aansprakelijk houden

voor een of andere reden.

Voor ons project is de ‘software’ specifiek gericht voor Fort Eben-Emael, deze mag dus vrij door hun gebruikt worden.

Opdracht 4 is niet voor ons van toepassing omdat wij reeds over een server en dergelijke benodigheden beschikken.

Bronnen:

http://nl.europe.creative.com/support/downloads/Agreement/showeula.asp?nLangID=1043

Na de opdracht te bekeken hebben, hebben we de opdrachten verdeeld onder de verschillende groepsleden. En zo heeft iedereen zijn eigen deel opgelost en elkaar geholpen waar dit nodig was. In de volgende post kan u het voorlopige resultaat zien.

Het project is zwaarder dan we gedacht hadden. We hadden op voorhand niet gedacht dat dit allemaal zo veel werk met zich zou meebrengen!

De presentatie was onderverdeeld in de voorstelling van onze groepsleden, van onze VZW. Daarna volgde de probleemstelling, dat wij met onze webapplicatie willen oplossen.

Helaas, Murphy (van ‘de wet van ~’) bracht ons een bezoekje, waardoor we tijdens onze presentatie een Windows error kregen, en onze laptop startte spontaan opnieuw op…

See you next time!